Dünkü maç öncesi hayretler içerisinde kaldım..
Dortmund kulübü karşılaşma öncesi dayamış stadın önüne gezici store u çatır çatır malzeme satıyor. Formadan tutun da, 2 aylık bebek malzemesine kadar.
Öyle bizimkisi gibi iki yıkamada rengi kaçan malzemelerden de oluşmuyor kreasyonları….
Demek ki isteyince neler neler oluyor.
Kendini her anlamda geliştirmiş böyle bir rakip karşısında Bursaspor çok iyi mücadele etti.
Top her ne kadar ayağa oynamayı seven rakipte gibi gözükse de, gerek savunmada, gerek orta sahada, gerekse forvette sürekli bir yardımlaşma vardı.
Batalla  rakip arasında kaybolsa da, Ergic ve Kirita dan oluşan ön liberolar güven verdi.
Ancak ikinci yarıda zoraki ön liberoya çekilen Ozan İpek için aynı şeyi söyleyemem.
Bölgen olmayabilir tamam, orada oynamayı sevmeyebilirsin ona da tamam, ama bunun acısını rakibinden çıkarmaya hakkın yok.
20 dakika rakibinin boğazını sıkmakla meşgul oldu ve sonunda yaptığı gereksiz bir faulle ekmeklerine yağ sürdü, gol geldi.
Ertuğrul hocanın da artık onu ön liberoda fazla düşüneceğini zannetmiyorum.
Mustafa Keçeli sağ kanatta yine sırıtmadı.
Ali Tandoğan ve Ömer Erdoğan ise yine bildiğiniz gibi.
Kampta 4 maç yapan Bursaspor un bileğini büken olmadı. 
Şöyle merak edip bir bakayım dedim; Yeşil Beyazlılar en son ne zaman maç kaybetmiş diye?
Hafızamdan şıp diye çıkaramadım, daldım internete…
Önüme 26 Mart taki 2-1 lik İstanbul Belediye karşılaşması çıktı.
Yani 4 aylık bir süreç…
Bu takım kaybetmeyi sevmiyor ya, işte en sevdiğim noktası da bu